یادداشت های یک خواب زده

مرا به یاد بیاور… نه با بیماری و تنهایی و درد و غربت… مرا به یاد بیاور…  با عشق، با هیجانم از رشد موجودی که من به دنیایش آورده ام، با شوقم برای ایجاد روزهایی بهتر برای دوستان و خانواده ام، با شادیم از زندگی در شهری که مفتون اش شده ام، با لبخندم که حتی شنیدن آهنگ های غمناک هم تاثیری در کمرنگ شدنش ندارد، با شگفتیم از دیدن آدمهایی که بیش از آخرین حد تصور من «انسان» هستند و با خوشحالیم از اینکه آنها مرا می پذیرند و برایم احترام قائلند، با احساس مثبتی که نسبت به خودم و تواناییهایم دارم،… مرا با همه چیزهای خوب به یاد بیاور…

عشق چیست؟

1- عشق قطعا چیزی است که اتفاق می افتد. در یک لحظه و یا در یک بازه زمانی بسیار کوتاه. برای اینکه می گوییم عاشق شدم. مثل خسته شدن، قطع شدن، گرسنه شدن، غرق شدن و چیزهایی شبیه به اینها. (به قول رها: چی شد؟…اعط شد!)

2- عشق با شیفتگی آغاز می شود. با حیرت. با تعجب زیاد. چیزی که در موردش می توانی بگویی آآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآ. در بیشتر موارد با شناخت، رابطه معکوس دارد. هر چه بیشتر بشناسیش از عشقت کم می شود؛ یا دوست داشتن جایش را می گیرد یا نفرت.

3- عشق اصولا چیزی است که آغاز می شود و چون ابدی نیست قطعا زمانی هم پایان می یابد. بعضی وقتها با مرگ و بعضی وقتها قبل از مرگ.

4- می گویند کلمه عشق از عشقه گرفته شده. عشقه گیاهی است که خود را می پیچد به یک درخت؛ به یک موجود بزرگ تر و قوی تر. پس معشوق حتما باید بزرگ تر و قوی تر باشد. اما زمان که بگذرد این عاشق است که معشوق را اسیر می کند و به بند می کشد. عشق یک بند است.

5- بر خلاف آنچه همیشه شنیده ایم «خدا یکی و عشق هم یکی» معشوق یگانه نیست. آدم می تواند همزمان عاشق چند نفر باشد که البته هر کدام از این عشق ها ماهیتی یگانه دارند. در بسیاری از رمان ها و فیلم ها خوانده ایم و دیده ایم که زنها دو معشوق دارند و بین آنها در نوسان هستند؛ مثل اسکارلت در بر باد رفته که هم عاشق اشلی است و هم عاشق رت باتلر. (اینجا را بخوانید و اگر فیلم را ندیده اید پیشنهاد می کنم ببینید.)

عاشقی چگونه است؟

1- وقتی عاشق بشوی، «گیر» می شوی؛ گیر و درگیر؛ درگیری ذهنی. انگار مغزت با یک چیزی وصل شده به معشوق و نمی تواند خودش را رها کند.

2- فاصله با معشوق با فشار خون، رنگ چهره و ضربان قلب رابطه دارد. به معشوق که نزدیک شوی فشارت می افتد و رنگت می پرد. اما وقتی او را ببینی سرخ می شوی و قلبت با صدایش آبرویت را می برد.

3- عشق باعث می شود دقایق برایت مهم شوند. ساعتت را نگاه می  کنی. همه اش منتظری اما بیشتر وقتها خودت هم نمی دانی منتظر چه.

4- همیشه دوست داری در چشم معشوق خوب و زیبا و کامل به نظر بیایی. در انتخاب لباس دقت می کنی؛ آرایش می کنی؛ در آینه نگاه می کنی. دوست داری آنقدر جذاب باشی که او هم «ببیندت».

5- بر اساس موارد قبلی نتیجه می گیریم که مواد لازم برای عاشق شدن عبارتند از:
– دیوانگی به مقدار کافی
– هوای بهاری برای اینکه بتوانی ساعت ها قدم بزنی
– یک پنجره برای اینکه وقتی می روی توی فکر پشت آن بایستی و بیرون را نگاه کنی
– کسی که اینقدر متفاوت باشد که بتواند برای مدتی ذهنت را درگیر کند
– ساعت
– آینه
– کرم پودر برای اینکه سرخی صورتت را بپوشانی

عشق با ازدواج چه نسبتی دارد؟

بعضی روزها یک تغییر کوچک در روالِ روزمره کافیست که روزِ آدم، از این رو به آن رو شود. دیشب با حال بدی خوابیدم و صبح وقتی برای نماز بیدار شدم هم بد حال بودم. اینها کافی بود برای شروع یک روز «گَند». وقتی برگشتم که دوباره بخوابم، رها بیدار شد. صدایش می آمد که همه اش می گفت «نه». نمی دانم به چه چیزی. برایش شیر بردم اما فایده ای نداشت. می خواست بیاید از تختش بیرون. بغلش کردم و با هم آمدیم توی هال. او نشست به تماشای کارتون و من به اصلاح مقاله ام. حس خیلی خوبی بود. تماشای کارهای رها و تماشای خودم که داشتم کار می کردم. کاری که زود تمام می شد و برای دیدن نتیجه اش مجبور نبودم سه سال زحمت بکشم و صبر کنم! الان که با یک حال خوب نشسته ام پشت میزم توی لابراتوار و یک دنیا انرژی دارم برای یک دنیا کار که هنوز نمی دانم از کدامشان شروع کنم.پی نوشت: دارم یک مقاله می نویسم به سفارش مجله منظر در باره روشنایی شهر و منظر شبانه پاریس. به نظر خودم که بد نشده.  این اولین مقاله ام بعد از شروع وبلاگ نویسی است و برایم مهم است که بقیه در موردش چه نظری دارند.

مامانم هر وقت می خواست غر بزند می گفت «از سر کار خسته و کوفته برمی گردم خانه؛ تازه باید بروم توی آشپزخانه». برای من بر عکس است. وقتی خسته و کوفته برمی گردم تنها جایی که دلم می خواهد بروم آشپزخانه است. عشق می کنم وقتی موزیک می گذارم برای خودم و شروع می کنم به شستن ظرفها یا پختن غذا. عاشق اینم که صبح ها خانه باشم و بعد از رفتن رها خانه را مرتب کنم. عاشق اینم که وقتی که دارم خانه را تمیز می کنم صدای ماشین لباسشویی بیاید.
خاله ام تعریف می کند که در بچگی وقتی از من می پرسیدند می خواهی چه کاره شوی در اعتراض به دانشجو بودن مادرم و نبودنش می گفته ام «می خواهم خانم بشوم».
خدا به رها رحم کند. حتما آرزوی خانم شدن را از من به ارث برده است. اگر حسرت مادری که می رود سر کار و خانم نیست را بگذاریم رویش احتمالا وقتی بزرگ شود حتی شبها هم توی آشپزخانه بخوابد.

نمی دانم چرا این محرم و صفر که تمام می شود انگار بار سنگینی را از دوشم بر می دارند. انگار هوا سبک می شود. انگار می شود نفس کشید. نمی دانم چرا ولی بعضی روزها سنگین هستند و کش می آیند. برای من روزهای آخر صفر خیلی به سختی می گذرند و روز آخر از ظهر برای تمام شدنش لحظه شماری می کنم. خوشحالم که تمام شد.

آدمیزاد چه موجود عجیبی است. خودش خودش را می شناسد و می داند که چقدر با تشویق شدن خوشحال می شود و چقدر انگیزه پیدا می کند. اما نمی دانم چرا در برابر دیگران خسیس می شود و نمی تواند آنطور که باید نکات مثبت طرف مقابلش را ببیند و به او یادآوری کند. شاید هم می بیند ولی لزومی نمی بیند که بگوید.
آدم دوست دارد نزدیکانش از او تعریف کنند. آنها هم بیشتر وقتها دریغ می کنند. یکی که اصلا نمی شناسیش  و قبلا هیچ گونه ارتباطی با او نداشته ای حتی اگر دو سه صفحه هم در مدح پایان نامه ات بنویسد تاثیری در روحیه ات ندارد. اما کافیست که استادت فقط یک کلمه بگوید «خوبه» یا «آفرین» یا… کلماتی شبیه اینها؛ خستگی تمام مدتی که کار کرده ای از تنت و ذهنت بیرون می رود و کلی اعتماد به نفس و انگیزه و انرژی پیدا می کنی برای اینکه این کار و کارهای مشابهش را تمام کنی. متاسفانه بیشتر وقتها این یک کلمه از دهان آن کسی که باید در نمی آید. بعضی وقتها هم باید یکی دور شود تا بفهمیم که چقدر بودنش مهم بوده و انجام چه کارهایی به استعداد و توان او وابسته بوده است. آن وقت هم شاید آن کلمه را بگوییم شاید نگوییم. شاید فکر کنیم که دیگر دیر شده و …خودش می داند… و اینجور چیزها. یک لحظه هم فکر نمی کنیم که شاید او به شنیدن این کلمه نیاز داشته باشد… ای کاش این کلمات به ظاهر ساده را از نزدیکانمان دریغ نکنیم.

پی نوشت:
1- البته من کلا به اینکه دیدگاه آدم در مورد خودش اینقدر به نظر دیگران وابسته باشد معترضم و فکر می کنم که ما بلد نیستیم خودمان خودمان را ارزیابی کنیم. ولی حتی کسانی هم که به خودشان مطمئن هستند دوست دارند یک وقتهایی به وسیله نزدیکانشان مورد تایید قرار بگیرند.
2- خیلی ها از آشپزی من تعریف کرده اند اما هیچ کدام به اندازه اینکه شنیدم پدرم از من تعریف کرده نچسبید. حتی بزرگترین افتخارم در خانه داری این است که مادرم زمانی که برای تولد رها آمد بعد از برگشتن به ایران گفته که من چقدر کدبانو بوده ام!
3- Je n’ai pas besoin d’amour. J’ai besoin de « ton » amour…

دو سه روز پیش یکی از دوستان قدیمم برایم ایمیل زده بود. یک عبارتی داشت که هنوز ذهنم را درگیر کرده. گفته بود نمی دانم در چه فضای ذهنی هستی… گفتم من در فضای «ذهنی» هستم. مدتی است که فقط با خودم حرف می زنم یا با دوستانی که ارتباطمان از طریق دنیای مجازی است. اینقدر در کله ام حرف بین خودم و خودم رد و بدل می شود که اگر دستگاهی اختراع شود که بتواند آنچه در ذهن می گذرد را مستقیما به پست وبلاگ تبدیل کند من می توانم روزی حداقل بیست تا پست بگذارم.
تصمیم گرفته ام مدتی وبلاگ نخوانم. حتی وبلاگ خانم شین را. شاید مغزم کمی آرام تر شود.پی نوشت: فقط یک اصفهانی می تواند جمله ای با بیست فعل بسازد… و من یک اصفهانی هستم!

این همه زحمتی که برای یادگرفتن زبان فرانسه کشیده ام  اگرفقط برای فهمیدن شعرهای آلبوم جدید سلین دیون به کار می آمد، برایم کافی بود. از اینکه متن آهنگ ها را می فهمم و لازم نیست ترجمه انگلیسی شان را پیدا کنم بیش از حد خوشحالم. وقتی برگشتم ایران می خواهم سعی کنم اسپانیولی، آلمانی و ایتالیایی را هم در یک حد متوسطی یاد بگیرم. هیچ چیز به اندازه سفر برای کشف چیزهایی که تا کنون ندیده ای لذت بخش نیست. بخشی از این چیزها آدمها هستند که خیلی فرق می کند با زبان خودشان برایت حرف بزنند یا اینکه ترجمه حرفهایشان را بشنوی. وقتی این حرف بشود شعر، بشود موسیقی، بشود یک اثر هنری دیگر لذتش قابل توصیف نیست. حتما یک بار امتحان کنید. قول می دهم پشیمان نشوید!پی نوشت: Referme bien la portière, L’amour peut prendre froid 

من وبلاگ خواندن را با  نسوان مطلقه معلقه شروع کردم و وبلاگ نوشتن را با روزنگار خانم شین. وبلاگ نسوان را به دلایلی دیگر نمی خوانم ولی وبلاگ خانم شین را روزی چند بار سر می زنم. همه آرشیوش را از اول خوانده ام و واقعا نوشتنش را تحسین می کنم. اینکه لایه لایه خودش را معرفی کرده به خواننده و اینکه از معمولی ترین و همه گیر ترین چیزها شروع کرده را خیلی دوست دارم. از اول نمی آید بگوید من یک خانم مهندس هستم از دانشگاه فلان و یک عالمه کتاب خوانده ام و شعر گفته ام و داستان نوشته ام و… شماها نمی توانید و فقط من می توانم و من خاص هستم و شما عام. یک جوری کم کم جلو می آید که به تو این اعتماد به نفس را می دهد که تجربه کنی وبلاگ نویسی را. شاید اگر از اول می دانستم که او همیشه می نوشته و همیشه خوب می نوشته دیگر این جرات را پیدا نمی کردم که امتحان کنم. الان هم بعد از این همه سابقه در عین حال که می داند که چقدر تواناست جوری وانمود می کند که انگار همه اگر تلاش کنند می توانند. البته به نظر من زنها ذاتا می توانند وبلاگ بنویسند چون خدای توجه به جزئیات هستند. ولی هر کاری روش خودش را دارد و نوشته یکی به دل می نشیند و نوشته یکی نه. می دانم که خیلی ها از او تشکر کرده اند بابت اینکه چیزهایی را نوشته که حس و حال آنها بوده. حتی خودم هم یکبار برایش ایمیل زدم. ولی این بار به این دلیل از او تشکر می کنم که به منی که همیشه ذهنم درگیر ریاضیات بوده جسارت حرف زدن داده. حرف زدن از افکار و احساسات و دریافت های روزانه و …همه چیز و هیچ چیز. از او تشکر می کنم چون قسمت زنانه مغزم را زنده و فعال کرده.
………
مرسی خانم شین. امیدوارم چندین برابر این همه انرژی که با نوشتن به زندگی من وارد کردی در زندگی خودت خیلی بیشتر و بهتر و پررنگ تر دریافت کنی.

1- دنیا خیلی کوچک شده. بین این هزاران هزار وبلاگی که هست من باید مستقیم بروم سراغ وبلاگ کسی که «تصادفا» با یکی از اشخاصی که من مدتهاست تلاش می کنم فراموش کنم همکار بوده.
2- دنیا خیلی کوچک شده. دوستان نزدیکم دارند یک سری از تجربیات تلخ مرا تکرار می کنند. تجربیاتی که مدتهاست تلاش می کنم فراموش کنم.
3- دنیا خیلی کوچک شده. باید بزرگترین راز زندگیم را کسی بفهمد که مدتهاست تلاش می کنم او را و رازهایی که از او می دانم فراموش کنم.
4- دنیا خیلی کوچک شده. باید «تصادفا» از یک مجله ای یک مقاله ای برایم بفرستند برای داوری که نویسنده اش کسی است که من مدتهاست تلاش می کنم فراموش کنم.
5- دنیا خیلی کوچکتر از آن است که بتوان در آن چیزی یا کسی را فراموش کرد.
…………………………
6- کوه به کوه نمی رسد اما آدم به آدم می رسد.
7- مراقب باش چون دنیا خیلی کوچک شده.