روز جهانی افراد کم توان

یک پستی نوشته ام برای بلاگ دونیت که قاعدتا باید جایش اینجا می بود. چون داستان هاییست که خودم در زندگی تجربه کرده ام. اگر دوست داشتید می توانید اینجا بخوانید.

این نوشته در تجربه های من, تردیدها و دغدغه ها, فیلسوفانه ارسال شده است. افزودن پیوند یکتا به علاقه‌مندی‌ها.

4 پاسخ به روز جهانی افراد کم توان

  1. سمانه می‌گوید:

    خوندنمش.یکی از بهترین پستهات بود

    تجربه های خودت بود دیگه؟

  2. سمانه می‌گوید:

    بزار ی چیزی برات بگم که تو دلم بدجوری سنگینی می کنه.پسرم ۶ماهه بود چاق و فوق العاده دوسا داشتنی.تو حرم امام رضا بودم و جایی نشسته بودم که کنارش ی دختر سندروم داون تقریبا۱۵ساله کنارم بود.پسرم از چادر کله اشو بیرون اورد .دخترک بادیدنش ذوق کرد و گفت ..وای نی نی بغلش کنم؟
    بچه رو ندادم .ترسیدم.اون موقع حساسیتهای مادرانه ام زیاد بود.تا همین روز که پسر ۴سالشه .یادم میاد از خودم متنفر می شم .چطور تونستم!

  3. زری می‌گوید:

    خوندم. خیلی خوب تعریف کرده بودی. یه بار یه خانم دکتری که یه بچه با سندرم داون داشت میگفت من به این بچه ها میگم گل رنج! و یه بار دیگه هم تو تویزیون برنامه ای دیدم که یه اقایی بعد از اینکه فهمیده بود بچه اش معلوله خونه و زندگیش رو فروخته بود و از ایران رفته بود. اون موقع دخترش تو یه ورزشی مدال آورده بود. باباش میگفت وقتی فهمیدم دخترم مشکل داره متوجه شدم اگر تو ایران بمونیم نمیتونه این بچه زندگی کنه و برای اینکه بتونه بچه اش در حد و نوع خودش موفقیتهایی کسب کنه، مهاجرت کرده بود و واقعا هم نتیجه گرفته بود. واقعا متفاوت بودن خیلی سخته. یادم میاد یه بار ارغوان دوسال پیش ویروس سرماخوردگی اش رفته بود تو بافت نرم زانوهاش و یه چند روزی ما درگیرش شدیم تا خوب شد و نمی تونست راه بره. تو همون روزها خونه عمه اش دعوت بودیم و من فکر کردم عیبی نداره ما هم میریم. اونجا ارغوان هر جایی میخواست بره من یا باباش رو صدا میکرد و ما بغلش میکردیم. یه دفعه بهش گفتم مامان صدا نکنه، خودت رو زمین خودت رو بکشون(یه حالتی که باسن رو زمین باشه و خودش رو زمین بکشه) با این کارش یهو دیدم همه تو جمع منقلب شدند چون حس یه بچه ی فلج رو تداعی میکرد. خود من هم همینطور ولی وقتی تو چهره ارغوان نگاه کردم دیدم اینقدر خوشحاله از اینکه رو مشکلش ولو مقطعی مسلط شده. اونروز فکر کردم چقدر سخته جلوی ذهنیت هامون رو بگیریم و واقعا وجود این مشکلات علاوه بر خود فرد، کنار اومدن باهاش برای اطرافیان هم خیلی خیلی سخته.

دیدگاه‌ها بسته هستند.